از سر بلاتکلیفی
وجود این روزهای سخت را
به گردن بقیه میندازم
تقصیر از من و تو نیست
اگر
چیزی از رابطه ی پرشورمان نمانده
اگر
دور شده ایم و بی هم
تمام اینها
از حسادت این و آن و چشم زخمشان است
ولی
مگر احساس هم چشم میخورد؟
احساس نداشته ات را به گردن کدام بی گناهی بیندازم؟
چرا دیگر حتی ذره ای هم هوایم به سرت نمیزند؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟
نظرات شما عزیزان: